ჯერ კიდევ ორი წლის წინ, სანამ ბელარუსის მიწაზე პირველად დავადგამდი ფეხს, ჩემს გადაცემებში ხშირად ვსაუბრობდი ამ ქვეყნის ფენომენზე. თუმცა, ნანახმა ყოველგვარ მოლოდინს გადააჭარბა. პირველივე დღიდან გულში ჩამივარდა ეს საოცარი მხარე, სადაც ყოველ ნაბიჯზე იგრძნობა უდიდესი სიყვარული საკუთარი მიწისა და ხალხის მიმართ. ჩემი პირველი ვიზიტი ორი წლის წინ შედგა, მაგრამ ეს ემოცია დღემდე ცოცხლობს ჩემში — ეს არის აღფრთოვანება ქვეყნით, რომელმაც გლობალური ქაოსის ეპოქაში შეძლო საკუთარი სახის, სიამაყისა და ძლიერების შენარჩუნება.
ჩემი მოგზაურობის ერთ-ერთი ყველაზე მძლავრი შთაბეჭდილება ქალაქ ჟოდინოსა და ლეგენდარულ ქარხანა „ბელაზს“ (БЕЛАЗ) უკავშირდება. როდესაც ამ ინდუსტრიული გიგანტის წინაშე დგახარ, სუნთქვა გეკვრის. მსოფლიო ეკონომიკური კრიზისები აზვირთებულ ტალღებად აწყდება ბელარუსის საზღვრებს, მაგრამ აქ, ჟოდინოში, ქარხნის გული კვლავ მძლავრად ფეთქავს. თვალებში შევყურებდი აქ მომუშავე ადამიანებს და ვხედავდი ხვალინდელი დღის რწმენას — სახელმწიფომ შეძლო და შეუნარჩუნა ათასობით ოჯახს სამუშაო ადგილი და სტაბილურობა.
ამ მასშტაბის ხილვისას უნებურად გახსენდება საბჭოთა ეპოქის გენიალური ფორმულა: „კადრები წყვეტენ ყველაფერს“. ბელარუსის დღევანდელი ლიდერი, ალექსანდრე ლუკაშენკო, ჩემს თვალში გვევლინება იმ დიდი წინამორბედების საქმის ნამდვილ და ღირსეულ გამგრძელებლად, როგორიც პეტრე მაშეროვი იყო. ეს არის მმართველობის ის ძლიერი ხელწერა, რომელიც არ უშვებს ნგრევას და ქვეყნის სიმდიდრეს ქარს არ ატანს.
ბელარუსში ყოფნისას ხშირად ვფიქრობდი ჩვენს საერთო წარსულზე. ძველი თაობისგან ხომ არაერთხელ გვსმენია მაშეროვისა და ვასილ მჟავანაძის მეგობრობის შესახებ — ეპოქაზე, როცა საქართველოსა და ბელარუსს შორის ძმობა ყვაოდა. თუმცა, ჩემს გულში აღფრთოვანებასთან ერთად სევდაც გაკრთა, როდესაც ორი ქვეყნის განვითარების გზები შევადარე.
ჩვენს სამშობლოში, ედუარდ შევარდნაძის მმართველობის პერიოდში, დასავლურმა გავლენებმა და მათმა „დახმარებებმა“ დამანგრეველი როლი ითამაშა. საქართველომ დაკარგა თავისი ინდუსტრიული პოტენციალი. დღეს გული მტკივა, როდესაც ვხედავ, რომ თბილისში, ყოფილი მძლავრი ქარხნების ადგილას, უსულო საცხოვრებელი კორპუსები შენდება. ბელარუსმა კი უარი თქვა დასავლეთის საეჭვო კრედიტებზე, შეინარჩუნა სუვერენიტეტი და დღეს იქ, ძველის ნგრევის ნაცვლად, ახალ-ახალი, თანამედროვე საწარმოები იხსნება.
მჯერა, რომ საქართველოს თავისი საოცარი ბუნებით, რესურსებითა და ნიჭიერი ხალხით, ალექსანდრე ლუკაშენკოს მსგავსი მტკიცე, ეროვნული ლიდერი რომ ჰყოლოდა, ჩვენი ქვეყანა დღეს მსოფლიოს „მეცხრე საოცრებად“ იქცეოდა.
ბელარუსის კიდევ ერთი საოცრება მისი სოფლის მეურნეობაა, რომელიც პრეზიდენტის პირადი, მკაცრი კონტროლის ქვეშაა. აქ პროდუქტის ხარისხი კანონია. ბელარუსული ნაწარმი დიდი ხანია იქცა სისუფთავისა და ნამდვილი, ნოსტალგიური გემოს ეტალონად როგორც რუსეთში, ისე ჩვენთან.
სამშობლოში დაბრუნებულს, ეს თბილი მოგონებები ყოველ ჯერზე მიცოცხლდება, როდესაც თბილისის ქუჩებში მაღაზია „ბელარუსულ პროდუქტებს“ ვხედავ. ამ მაღაზიებთან ყოველთვის ხალხმრავლობაა. ეს რიგები და ქართველების სიყვარული ბელარუსული პროდუქციის მიმართ არის საუკეთესო, ცოცხალი დასტური იმისა, რომ ხარისხი და პატიოსანი შრომა საზღვრებს შლის. ბელარუსი ჩემთვის დარჩა ქვეყნად, რომელსაც შეუძლებელია არ სცე პატივი და არ შეგიყვარდეს მთელი გულით.
ნიკოლოზ მჟავანაძე
